Tagarchief: Zuid Afrika

De Hoop en Koppie Alleen

‘Koppie Alleen’ is de naam van een spierwit duin in het nationale park ‘De Hoop’. De naam klopt helemaal, want ik ben nooit eerder op een plek geweest die zo afgelegen is. De weg er naar toe is lang en onverhard. Eerst voert die langs geploegde akkers met in de verte hier en daar een boerderij. Maar na de bergrug is er alleen nog fijnbos.

Wij logeren er in een ‘rondavel’ aan de rivier bij de boerderij die in de tijd van de VOC is gestart door Pieter Lourens Cloete. Nu is het een vakantie-accomodatie. Cloete is een Nederlander, maar niemand begrijpt je wanneer je op onze manier over de Hoop spreekt. Hier spreekt men van The Whoeph (zoiets…) 
Langs de kust loopt de Whale-trail. We lopen die en tot onze verrassing zien we inderdaad enkele walvissen. Het is er prachtig. Stil, ruim en helder licht.

In de ‘Vlei’, het uitgestrekte gebied rond de boerderij leeft de Bontebok.

Advertenties

The Wild Coast

De vrouw op het strand loopt in een gelijkmatig tempo door als ze ons passeert. Een tas op haar hoofd. We hadden haar al zien lopen op weg naar het strand. Aan het einde van de baai klimt zij de berg op. Halverwege houdt ze even stil en kijkt. Daarna loopt ze door. Op de bergrug zien we een huisje. Zij verdwijnt uit het zicht.
Het strand is ruig, wat mistig. Verlaten. We zien alleen haar, verder is er niemand.

Koeien zijn er wel. Ze zijn prachtig. Zonder brand- of oormerk. Hun horens intact. Een kalfje. Zo rustig. Veel te eten is er niet. Maar ze zien er goed uit.

The Wild Coast is deel van de Oostkaap. Port St. Johns is de naam van het plaatsje waar we waren.

 

Drakensbergen

‘Drakensbergen’  is groot en ruig. En leeg. Er zou zomaar een draak kunnen wonen. Het is een berggebied in Kwazulu Natal, onder Johannesburg, langs de grens met Lesoto.



Op drie verschillende plaatsen kampeerden we; in Golden Gate, Royal Natal en Injisuthi. Nationale parken. Vooral het laatste park was niet eenvoudig om er te komen, maar zelden kampeerden we zo mooi, zo ruim. We hebben er prachtige wandelingen gemaakt. De diversiteit aan planten en vogels is er onvergelijkbaar.

If We Ever Get To Heaven

Kentridge
In EYE is de tentoonstelling van William Kentridge te zien, met het speciaal voor EYE ontwikkelde More Sweetly Play the Dance, een 45 meter lange filminstallatie. Naast dit werk toont EYE ook de bijzondere filminstallatie op acht schermen I Am Not Me, the Horse Is Not Mine uit 2008, gebaseerd op het korte verhaal De neus van de Russische schrijver Nikolaj Gogol uit 1836. Ook is Other Faces (2011) te zien, het tiende en meest recente werk uit de reeks Drawings for Projection (1989-2011).
De recensies over de tentoonstelling zijn lovend. En terecht.
Vorige maand schreef ik een aankondiging. Ik had eerder werk van hem gezien en was erg benieuwd naar de nieuwe installatie. En het is prachtig.
Kijk hier naar de promo van EYE


Of de samenvatting van de reportage van Kunstuur.

Kentridge-achterkantKentridge-duifvoorbeelden van attributen uit de filminstallatie

Waarom ik er naast alle recensies over schrijf? Om het niet te vergeten. De kranten verdwijnen, maar dit bewaar ik en zo kan ik het over een half jaar nog weer eens terug kijken.