Categorie archief: waarnemen

zorgzame dieren (?)


In de NRC las ik het verhaal ‘we moeten meer leven als een beest’ van de Britse dierenarts (en advocaat) Charles Foster, die weken probeerde te leven als een dier; als vos, als das …, om gezonder te leven en om de dieren beter te leren begrijpen. De grens tussen mens en dier is volgens hem niet groot.
Ik zou hem dat ‘dierlijk’ leven niet graag na doen. Al ben ik wel graag buiten.
Mijn kennis van dieren is beperkt. Huisdieren heb ik niet. Er zijn vogels in de tuin en de katten van de buren zitten regelmatig op de schutting naar ons te kijken als we koffie drinken.
Maar onlangs op reis heb ik veel naar dieren gekeken. En dat vond ik boeiend.
Over gedrag van dieren kan ik mij verwonderen. Zo zag ik grote zorgzaamheid van dieren voor hun jongen. Kijk op de foto hoe teder de aap haar baby vast houdt. Hoe vader struisvogel zijn gezin van kleine kuikens trots beschermt. Hoe moeder-olifant haar kinderen voor gaat bij het oversteken van de weg …
Zulk gedrag is ons niet vreemd, wij herkennen het. Of denk ik het te herkennen? En de kans groot is dat ik dierlijk gedrag als menselijk gedrag interpreteer. Dat het mijn projectie is. Dat ik trots zie terwijl een dier misschien wel helemaal geen trots kent?  Nou ja. Mooi is het wel.

 

 

Advertenties

ook dit is Fryslân

Ook dit is Fryslân.
Ruimte, heel veel ruimte.
En licht…
Alleen het geluid van vogels en in de verte dat van de branding.
Verder niets.
En het is heerlijk.
Op het uitgestrekte strand slechts één koffietent in aanbouw.
Dat is genoeg.

 

 

dit is geen Penone


Toen ik over het veld in de richting van de boom liep, leek die wel in brons gegoten. Het kon zo een boom-sculptuur zijn van Guiseppe Penone.
Ik wist wel dat dàt heel onwaarschijnlijk was,  maar omdat ik nog maar kort geleden werk van hem gezien had dacht ik er aan. Dichterbij gekomen bleek het een echte boom. Het bleef mooi. Geveld, maar met vrolijk oprijzende takken in het lage zonlicht.

The Wild Coast

De vrouw op het strand loopt in een gelijkmatig tempo door als ze ons passeert. Een tas op haar hoofd. We hadden haar al zien lopen op weg naar het strand. Aan het einde van de baai klimt zij de berg op. Halverwege houdt ze even stil en kijkt. Daarna loopt ze door. Op de bergrug zien we een huisje. Zij verdwijnt uit het zicht.
Het strand is ruig, wat mistig. Verlaten. We zien alleen haar, verder is er niemand.

Koeien zijn er wel. Ze zijn prachtig. Zonder brand- of oormerk. Hun horens intact. Een kalfje. Zo rustig. Veel te eten is er niet. Maar ze zien er goed uit.

The Wild Coast is deel van de Oostkaap. Port St. Johns is de naam van het plaatsje waar we waren.

 

Licht en ruimte


2018, het nieuwe jaar staat voor de deur.
ik wens jullie allen een jaar vol licht en ruimte.

 

Herfstkleur

Vandaag regen en storm. En dan wil ik wel eens vergeten dat er ook  zonnige herfstdagen zijn. Dan is het fijn om naar buiten te gaan. Het is de tijd van de zachte tinten in de natuur. Maar tussen al die zachte tinten zie je felle kleuren. En als het zonlicht er op schijnt, straalt het. 

Herfst


Het is herfst. En wat is het mooi.  Ik was in De Alde Feanen, een drassig veengebied, waar de begroeiing de laatste jaren steeds ruiger wordt. Over gras- en houtsnipperpaden loop je er tussen rietkragen, petgaten, en bosjes met berken, wilgen. Elk jaargetijde heeft er z’n eigen sfeer. De takken zijn kaal, maar tussen de grassen is nog blad. Er groeien zwammen op dode boomstammen, of mos zoals op de boomstam die je hierboven ziet. 

Onbedoeld mooi

Heb je dat ook wel eens, dat je op stap bent en alledaagse dingen ziet die je ongewoon mooi vindt?
Maar waarom vind je het mooi?
Dat is niet altijd duidelijk. Is het de lichtval, of zijn het de kleuren?
Of combinaties van patronen en texturen … ?
‘Het kan zo in een moderne galerie’, is voor mij een terugkerende gedachte.
Maar met kunst heeft het niets te maken . Het is er. Toevallig.
Onbedoeld mooi.

abstract
abstract2
abstract9
abstract8

Plat kijken

Weer zo’n rare titel; plat kijken. Fotograferen eist een andere manier van kijken dan we normaal gewend zijn. Veel mensen doen dat automatisch, wanneer ze door de lens kijken, maar niet iedereen. Wij zijn niet zulke goede waarnemers. Uit alle informatie die tot ons komt selecteren we, onbewust, dát wat voor ons van belang is. Als we in gesprek zijn met iemand zien we die persoon. Wat er achter die persoon is, is minder belangrijk en zijn we ons dikwijls helemaal niet bewust. Zo selecteren we steeds in ons waarnemen. Het zou erg vermoeiend zijn, wanneer we ons van alles om ons heen bewust zouden zijn. Maar een camera heeft dat selecterende brein niet. De camera legt vast wat er in beeld komt. Ook alles rond het object dat onderwerp is van de foto. Fotograferen vraagt daarom om ‘plat’ te kijken, twee-dimensionaal. En wanneer je ‘twee-dimensionaal’ kijkt zul je merken dat het standpunt dat je inneemt bij het maken van je foto erg belangrijk is. Een stapje naar links, een stapje naar voren, een beetje door je knieën zakken … en je hebt een andere foto.  Een foto kan veel mooier worden wanneer je let op de hoogte van de horizon, de plaats van die lantaarnpaal, dat hek …
En als je je er eenmaal bewust van bent, dat je je manier van kijken bij het fotograferen moet aanpassen aan het platte vlak, dan gaat het uiteindelijk vanzelf en let je vooral op het beste standpunt.
En blijft die achtergrond storen, wat voor standpunt je ook inneemt, dan kun je kiezen voor een beperkte scherptediepte, zoals ik beschreef in ‘laag-vaag‘.platkijken3platkijken1In deze twee foto’s zie je het verschil. Welke foto vindt jij beter?
Net als ik de bovenste?

 

 

 

 

 

 

 

 

Gekanteld beeld

home-fotocollage
Vrolijk in zee springende jongens, een tochtje met de ferry tussen twee eilanden, douchen onder de waterval. Fragmenten uit foto’s met herinneringen aan een prachtige reis. En vanochtend kantelde dat beeld ineens. Ik wilde een cursusaankondiging op mijn website plaatsen. En ineens zag ik het. Wanneer je de context van de fotofragmenten niet kent dan kunnen deze beelden een heel andere betekenis oproepen. Een zwarte. Door de beelden van het nieuws de afgelopen periode keek ik ineens anders. Dat gaf een vreemd gevoel. Dàt wat ons bezig houdt,  heeft invloed op dàt wat we zien.
Ik heb een andere collage gemaakt. Maar ik droom van de periode dat vrolijke, in zee springende, jongens geen andere dan vrolijke associaties geven.