Categorie archief: fotografie

Herfstkleur

Vandaag regen en storm. En dan wil ik wel eens vergeten dat er ook  zonnige herfstdagen zijn. Dan is het fijn om naar buiten te gaan. Het is de tijd van de zachte tinten in de natuur. Maar tussen al die zachte tinten zie je felle kleuren. En als het zonlicht er op schijnt, straalt het. 

Advertenties

Herfst


Het is herfst. En wat is het mooi.  Ik was in De Alde Feanen, een drassig veengebied, waar de begroeiing de laatste jaren steeds ruiger wordt. Over gras- en houtsnipperpaden loop je er tussen rietkragen, petgaten, en bosjes met berken, wilgen. Elk jaargetijde heeft er z’n eigen sfeer. De takken zijn kaal, maar tussen de grassen is nog blad. Er groeien zwammen op dode boomstammen, of mos zoals op de boomstam die je hierboven ziet. 

Regendruppels en witbalans

In april 2012 plaatste ik onderstaand bericht.
Weer regent het veel en hard. Weer zijn er druppels op mijn raam. Daarom nogmaals dat berichtje.

Regen kletterde tegen de ruit van mijn werkruimte. De camera lag klaar om buiten te fotograferen, maar ik had er geen zin in met die regen naar buiten te gaan. Maar regen op een ruit is mooi, als je binnen blijft. Die regen heb ik gefotografeerd. Scherp stellen op de regendruppels, niet op de achtergrond.
Van een eerdere keer fotograferen was de witbalans blijven staan op lamplicht en dat gaf de foto een mooie blauwe tint. Daarna toch ook een andere instelling geprobeerd. En dat maakt verschil. Ook in RAW.

dit is niet Richard Serra


Nog tot 24 september 2017 is in Museum Boymans van Beuningen de tentoonstelling Richard Serra – Drawings 2015-2017 te zien. Tekeningen.
De tekeningen zijn met fysieke inspanning en met kracht gemaakt. De kleur is zwart. Vlakken gemaakt met inkt, krijt, vet …  op handgeschept papier, met rafelige randen. Textuur; materie, geen afbeelding. Mooi.

Gisteren liep ik door het bos bij Olterterp; een bos vol oude beuken en eiken. De stammen van veel bomen zijn door het vocht van de vele regen begroeid met korstmossen, met mossen en zijn soms bijna zwart. Ik liep er met m’n camera.
Toen ik foto’s maakte van de stammen met hun begroeide huid moest ik
denken aan de werken van Serra.

Zwart-wit en kleur




Na het bezichtigen van de tentoonstelling ‘Genesis’ van Sebastiao Segado in het Nederlands Fotomuseum te Rotterdam had ik zin om weer eens enkele foto’s te vergelijken als grijswaardenafbeelding en als kleurenfoto. De tentoonstelling ‘Genesis’ toont prachtige foto’s, perfect zwart-wit afgedrukt, van natuurgebieden.
In al die gebieden ben ik niet geweest, maar ik was wel in de Alpen; voor mij de meest ongerepte natuur. Dit zijn drie foto’s die ik van kleur om zette naar zwart-wit, geplaatst in een klein formaat op beeldscherm. Natuurlijk is dat anders dan de grote en perfecte afdrukken die gemaakt zijn van grootbeeld zwart-witfilm.
Ik heb ook nog niet kunnen besluiten welke van mijn foto’s ik mooier vind.

De tentoonstelling ‘Genesis‘ van Sebastiao Segado is t/m 22 oktober 2017 te zien in het Nederlands Fotomuseum.

Onbedoeld mooi

Heb je dat ook wel eens, dat je op stap bent en alledaagse dingen ziet die je ongewoon mooi vindt?
Maar waarom vind je het mooi?
Dat is niet altijd duidelijk. Is het de lichtval, of zijn het de kleuren?
Of combinaties van patronen en texturen … ?
‘Het kan zo in een moderne galerie’, is voor mij een terugkerende gedachte.
Maar met kunst heeft het niets te maken . Het is er. Toevallig.
Onbedoeld mooi.

abstract
abstract2
abstract9
abstract8

Waar vis is zijn meeuwen …

meeuwen1meeuwen2

In Essaouira, in de vissershaven, is het vlak voor het ondergaan van de zon  een vrolijke bedrijvigheid.  Het is er druk met vissers die hun boten in gereedheid brengen voor een nieuwe tocht.  Netten worden op de kade geïnspecteerd. En er wordt vis verkocht. Ook met het schoonmaken van de vis wordt geld verdiend. Overal vis, overal visafval. En daar zijn liefhebbers voor. Overal meeuwen, veel meeuwen,  die er graag een maaltje vis bijeen scharrelen. meeuwen5meeuwen4

Ooievaars in Marokko

ooievaars2ooievaars1ooievaars3Chellah, Rabat

In de Alde Feanen zag ik deze week twee ooievaars wandelen over het veld, zoekend naar net wakker geworden kikkertjes? Zijn dit overwinteraars, of zijn ze ons stiekem achterna gevlogen vanuit Marokko? Ik heb me er over verbaasd hoeveel ooievaars dáár wonen. Of zij daar permanent verblijven of dat ze in de zomer naar het noorden trekken weet ik niet. De eerste kolonie ooievaars zagen we in Marrakesh, met hun enorme nesten op de roze lemen muren van Paleis El Badii.  Later zagen we een grote kolonie in Chellah, een archeologische vindplaats bij Rabat. ‘Honderd’ stond er op een bordje te lezen. Hun wit en zwarte veren, hun oranje snavel en poten staken prachtig af tegen de intens blauwe lucht. En overal was hun geklepper te horen. Prachtige environment-music.

ooievaars4ooievaars5Paleis El Badii, Marakesh

Wat doen we met al onze foto’s

We maken meer en meer foto’s. Wie maakt er niet snel een fotootje met z’n smartphone van een leuke of bijzondere situatie. Het is zo gemakkelijk. Je hebt ‘em meestal bij je, dus waarom niet. Er even één op Instagram plaatsen. Er één posten op Face-book, of even appen naar het thuisfront.
Ook met de digitale camera is het gemakkelijk om meerdere opnames van een situatie te nemen. Soms niet eens met verschillende instellingen. Maar gewoon nog een klik. En het is gratis. Geen filmpjes, geen ontwikkelkosten. Dus wat let je.
Nu iedereen fotografeert, en veel fotografeert, is de functie van foto’s veranderd. Een foto op social media is een communicatiemiddel geworden om anderen even snel laten zien waar je bent, of wat je doet. Daarna is de foto niet altijd meer zo belangrijk.
Sommige foto’s hebben nog steeds de functie van herinnering. En je hebt natuurlijk ook nog steeds de met zorg gemaakte ‘kunst’-foto’s.
Wat doe je met al die foto’s? Je kunt ze niet allemaal bewaren.
Hoe voorkom je de puinzooi. Allemaal weggooien wil je ook niet.
Selecteren dus. Wat wil je bewaren, wat gooi je weg.
En, belangrijk, waar bewaar je.
Hoe vind je een foto weer terug?
Archiveren dus.

Selecteren doe je dikwijls intuïtief ; van een serie over het zelfde onderwerp kies je het beste beeld. Dat bewaar je, de rest gooi je weg. Soms kan dat nog best lastig zijn. Maar probeer streng te zijn, en niet toch allerlei opnamen van hetzelfde te bewaren. De selectie kun je opslaan in de Cloud; iCloud, Dropbox …
Je kunt ze plaatsen op een foto-CD of in een foto-bibliotheek op een externe harde schijf.
Maar hoe vind je je mooie foto’s terug, als je bijvoorbeeld een boek wilt gaan maken. Ordenen, dus goed archiveren is belangrijk.
Maak mapjes en codeer de namen ervan. Gebruik daarbij datum en plaats als ordeningsmiddelen. Metadata dus. Je kunt bij het ordenen onderwerpen toevoegen. Je maakt dus een mapstructuur. (bijvoorbeeld; V16-07 Spanje, zijn de foto’s van je vakantie in Spanje – juli 2016 … )
Dan is het alleen nog een kwestie van gedisciplineerd regelmatig je foto’s langslopen, weggooien en wat overblijft op de juiste plaats opbergen.
Een mooi voornemen voor 2017 ?

 

Craigie Horsfield ‘How the world occurs’

De naam Craigie Horsfield was mij tot voor kort onbekend. Maar de naam is het waard om te onthouden. Horsfield is fotograaf en maakt indrukwekkend werk. Op de tentoonstelling ‘How the world occurs‘ in het Centraal Museum te Utrecht maakte ik er mee kennis. De foto’s die hij maakt zijn qua onderwerp op het eerste gezicht  heel verschillend, maar in alles is het gezamenlijk thema ‘relaties’ te ontdekken.  Zijn foto’s laat hij verwerken tot fresco, tot enorm wandtapijt, of drukt hij af op aquarelpapier … Door deze bijzondere dragers en het soms enorme formaat kijk je anders, intenser.

Al aan het begin van de tentoonstelling werd m’n blik getrokken door een groot werk. Het lijkt een religieuze processie. Mannen die het kruis van Jezus dragen? Maar van wat zij dragen is maar een fragment te zien.craigie_horsfieldfragment van Via Carozza, Nola  2008 / 2012

Het gaat hier dus niet om dat kruis, maar om de gezichten van de mannen. Die drukken fysieke inspanning uit, maar ook onderlinge verbondenheid en een heilig geloof in wat zij doen.
Ik tref het dat er net een rondleiding is, en de enthousiaste gids helpt mij beter te kijken.  Hij vertelt dat de foto is ‘omgezet’  naar een fresco. Het beeld wordt daardoor nog gelaagder.

Verderop hangt een prachtige serie portretten van Utrechters. Hierbij heeft Horsfield zich laten inspireren door portretten uit de collectie van het museum. Ze zijn tegelijkertijd tijdloos en modern.craigie_horsfield-portrettenTejo Remy en Lydia Gadellas, Utrecht 2014

En dan is er aan het einde van de tentoonstelling de zaal met de twee wandtapijten van de neushoorns.
craigie_horsfield-zooZoo, Oxford 1990 / 2007
Twee neushoorns, liggend in een een betonnen bak, wachtend op transport. Horsfeld exposeerde de foto’s in de dierentuin waar ook de neushoorns te zien waren. Door het gedrag van de bezoekers, het willen aanraken van de dieren op de foto’s, ontstond het idee de foto’s te laten weven tot grote wandtapijten. Er rustig naar kijkend lijkt iedereen stil te worden.

Er zijn meer grote wandtapijten; verschillend van onderwerp, maar allemaal indrukwekkend en mooi.

De tentoonstelling is nog te zien t/m 5 februari 2017