Categorie archief: fotografie

een vreemde tijd

Het is voor ieder een vreemde tijd. Het voorjaar is gestart en het belooft de komende dagen stralend lente-weer te worden. De natuur is wakker en overal hoor je vogels. Het nieuwe groen bot uit. Activiteit… Maar wij mensen kunnen daar, tegen alles in, niet aan mee doen. Plannen om er op uit te trekken kunnen voorlopig de kast in. We zitten thuis en slechts af en toe een frisse neus is geoorloofd. Virus. Corona… Voorkomen van besmetting
Tijd om op te ruimen en in het fotoarchief vond ik een serie foto’s van 20 jaar geleden, gemaakt in Noorwegen. Foto’s om bij weg te dromen en zo in verbeelding toch even op reis te zijn.

Herinneren

Herinneren is iets raars. We hebben een reis gemaakt en die was prachtig. Het weer was fijn en we logeerden in bijzondere oude stadjes, met barokke kerken, met marmer geplaveide straatjes, haventjes … Regelmatig konden we ’s avonds buiten eten. Goede herinneringen. In ons hoofd een mooi verhaal.

Aan het begin van de terugreis, op de luchthaven, zagen we een daar in de regio gemaakte paradijselijke foto. Een foto van geploegde rode aarde met een klein witstenen huisje, erachter de blauwe zee. Op de voorgrond twee vrolijke fietsers.
Een sprookje!  Want,
wat er niet op de foto stond, was de drukke weg naast het fietspad. En het vuilnis in de berm. Er was selectief gekeken en gefotografeerd, op zoek naar het aantrekkelijkste beeld. Ik kreeg het gevoel dat ik wat werd bedot, want ook wij hadden daar gefietst en hadden het ‘totaal-beeld’ nog voor ogen.
Maar echt vreemd is het niet. Het gaat mij zo ook met herinneringen. Ik herinner selectief. Ik herinner de bijzondere dingen, de mooie dingen… Het verhaal in mijn hoofd wordt, hoe groter de afstand, steeds mooier. Terwijl, als ik nauwkeuriger terugdenk, weet dat niet alle  momenten paradijselijk waren. Soms was het landschap te veel aangetast, of was het verkeer vervelend. Soms duurde het te lang voordat we konden eten …
Maar je herinnert niet elke minuut. De schaar gaat er in. Al die mindere momenten worden weggeknipt. Het mooie blijft.
Ook de foto’s, hét hulpmiddel om te herinneren, versterken het mooie verhaal. Want ik fotografeer, net als de reclamefotograaf van de luchthaven, ook selectief.  Dat wat stoort probeer ik buiten beeld te houden.
Is het erg?  Nee, ook al voelde ik me op de luchthaven wat bedot; ik vind het niet erg. Ik probeer me te richten op dat wat mooi of de moeite waard is en ik ben me er van bewust dat voor mooie ervaringen, een mooi verhaal, soms wat afzien niet te vermijden is. Maar het lelijke en dat afzien mag je vergeten.


Kijk eens wat hoger

Een ijsbeer in de stad Leeuwarden, hoog in een gevel van een mooi pand op de Nieuwestad.  Waarom een ijsbeer? Was dit misschien het huis van een ontdekkingsreiziger? Ik heb dat niet onderzocht, maar als ik er langs fiets en fantaseer ik graag dat verre scheepsreizen naar barre gebieden de aanleiding waren.

Toen ik op zoek ging naar typografie in de stad voelde ik me toerist in eigen stad.
Ik keek anders en intensiever. Ik speurde gevels af en telkens ontdekte ik nieuwe dingen die mij voorheen nooit waren opgevallen, ook al dacht ik dat de straat me bekend was. Ik vond het leuk en begon de stad meer te waarderen. Bij dat zoeken vond ik ook prachtige gevelstenen. En omdat ik een camera bij me had probeerde ik ook de gevelstenen vast te leggen.
Hieronder heb ik er wat bij elkaar gevoegd. Er zijn er nog veel meer.
Misschien kan ik met deze kleine verzameling je verleiden om ook eens wat hoger te kijken en te ontdekken dat er veel te zien is in de stad.
En zie je de steen met ‘De Bolle’ ? Die is uit 1992. In vergelijking met veel andere stenen nog heel jong. De eigenaar van het pand deed mee in de traditie en voegde een mooie steen aan de gevel toe om een gebeurtenis te markeren.
Misschien loop je binnenkort door de stad en zie je ineens één van de hier afgebeelde stenen …


Typografie in de stad

Typografie in de stad 2

herfst op Schiermonnikoog


Schiermonnikoog is een leeg eiland; een dorpje en verder niets dan landschap. Een eiland van zee, strand en lucht. Een eiland van wijdsheid en ruimte. Er is zand, heel wit zand, maar er groeit ook van alles. En nu in de herfst zorgt dat voor prachtige kleuren. De groene en rode zeekraal, de oranje duindoorn…

In april was ik ook op het eiland. Bekijk ook    ‘Ook dit is Fryslân’

De Hoop en Koppie Alleen

‘Koppie Alleen’ is de naam van een spierwit duin in het nationale park ‘De Hoop’. De naam klopt helemaal, want ik ben nooit eerder op een plek geweest die zo afgelegen is. De weg er naar toe is lang en onverhard. Eerst voert die langs geploegde akkers met in de verte hier en daar een boerderij. Maar na de bergrug is er alleen nog fijnbos.

Wij logeren er in een ‘rondavel’ aan de rivier bij de boerderij die in de tijd van de VOC is gestart door Pieter Lourens Cloete. Nu is het een vakantie-accomodatie. Cloete is een Nederlander, maar niemand begrijpt je wanneer je op onze manier over de Hoop spreekt. Hier spreekt men van The Whoeph (zoiets…) 
Langs de kust loopt de Whale-trail. We lopen die en tot onze verrassing zien we inderdaad enkele walvissen. Het is er prachtig. Stil, ruim en helder licht.

In de ‘Vlei’, het uitgestrekte gebied rond de boerderij leeft de Bontebok.

The Wild Coast

De vrouw op het strand loopt in een gelijkmatig tempo door als ze ons passeert. Een tas op haar hoofd. We hadden haar al zien lopen op weg naar het strand. Aan het einde van de baai klimt zij de berg op. Halverwege houdt ze even stil en kijkt. Daarna loopt ze door. Op de bergrug zien we een huisje. Zij verdwijnt uit het zicht.
Het strand is ruig, wat mistig. Verlaten. We zien alleen haar, verder is er niemand.

Koeien zijn er wel. Ze zijn prachtig. Zonder brand- of oormerk. Hun horens intact. Een kalfje. Zo rustig. Veel te eten is er niet. Maar ze zien er goed uit.

The Wild Coast is deel van de Oostkaap. Port St. Johns is de naam van het plaatsje waar we waren.

 

Diversiteit

De diversiteit aan dieren in dit immens grote land Zuid Afrika is enorm. Elke dag zijn er nieuwe te ontdekken. Nooit zag ik zo’n verscheidenheid aan vogels.
Maar er zijn ook de bekende dieren. En het is geweldig die in hun eigen omgeving te ontdekken. Om die dieren in een natuurlijke omgeving te beschermen zijn er Wildparken. Eén daarvan is Mountain Zebra National Park. Een uitgestrekt gebied waar naast de zebra ook dieren leven als hartebeest en springbok…
Een ander park is Addo Elephant Park. En ja, daar leven olifanten.
Wij waren gewend op de fiets te reizen. Hier in Zuid Afrika hebben we voor het eerst een auto gehuurd. Fietsen in een wildpark is verboden. Er leven namelijk  ook leeuwen. Met een tentje kamperen is in de parken wel goed mogelijk. De restcamps zijn midden in de wildparken, maar goed afgeschermd voor de grote dieren. Apen vinden wel hun weg om te komen schooien.

 

Herfstkleur

Vandaag regen en storm. En dan wil ik wel eens vergeten dat er ook  zonnige herfstdagen zijn. Dan is het fijn om naar buiten te gaan. Het is de tijd van de zachte tinten in de natuur. Maar tussen al die zachte tinten zie je felle kleuren. En als het zonlicht er op schijnt, straalt het. 

Herfst


Het is herfst. En wat is het mooi.  Ik was in De Alde Feanen, een drassig veengebied, waar de begroeiing de laatste jaren steeds ruiger wordt. Over gras- en houtsnipperpaden loop je er tussen rietkragen, petgaten, en bosjes met berken, wilgen. Elk jaargetijde heeft er z’n eigen sfeer. De takken zijn kaal, maar tussen de grassen is nog blad. Er groeien zwammen op dode boomstammen, of mos zoals op de boomstam die je hierboven ziet. 

Regendruppels en witbalans

In april 2012 plaatste ik onderstaand bericht.
Weer regent het veel en hard. Weer zijn er druppels op mijn raam. Daarom nogmaals dat berichtje.

Regen kletterde tegen de ruit van mijn werkruimte. De camera lag klaar om buiten te fotograferen, maar ik had er geen zin in met die regen naar buiten te gaan. Maar regen op een ruit is mooi, als je binnen blijft. Die regen heb ik gefotografeerd. Scherp stellen op de regendruppels, niet op de achtergrond.
Van een eerdere keer fotograferen was de witbalans blijven staan op lamplicht en dat gaf de foto een mooie blauwe tint. Daarna toch ook een andere instelling geprobeerd. En dat maakt verschil. Ook in RAW.