Fietsreis van 40 dagen

Alweer een week slaap ik in hetzelfde bed. Hetzelfde bed als voor de komende nacht. Bijna blindelings vind ik de aardappelen en de yoghurt in de supermarkt. Rechtstreeks loop ik naar de kaasboer op de markt. Gesprekjes met de buren gaan als vanzelf.
Ik ben  weer thuis.
1We maakten een prachtige fietsreis, van Sevilla naar Maastricht. Veertig dagen lang, elke dag anders, met veel contrasten. In Spanje kampeerden we als er een camping was. Veel waren er niet op onze route.  Regelmatig verbleven we daarom in Hostals, herbergen waar het ‘s ochtends, als wij ontbeten, al levendig was met mensen uit de buurt die er met een ‘café-con-leche’ de buurtnieuwtjes bespraken.  Aan het einde van de middag trof men er elkaar met een ‘cervezza’ aan de bar.  In een hostal wordt ook gekookt. Een driegangenmenu, eten wat de pot schaft, met een fles water of wijn. Gulle porties. Maar laat! Met knorrende maag moesten we soms tot na negen uur wachten.
‘s Middags een warme maaltijd kan ook, we hebben het één keer geprobeerd.
‘s Ochtends, uitgerust weer op de fiets,  niet wetend waar ik die dag kom, waar en wat ik zal eten, wie ik zal ontmoeten …  Alles is open. Op eigen kracht afstanden afleggen. De langzame verandering van landschap en cultuur. Een roadmovie. De inspanning van klimmen, het vrolijk vrije afdalen – de wind in m’n haar, de zon op m’n huid, of de regen,  de geuren… ‘t is fysiek. Maar ook verwondering. Soms ergernis. Mijmeren. Alert zijn. Steeds weer nieuwe dingen zien.
En ontdekken dat het beeld dat ik ooit had nooit klopt met de werkelijkheid. Die is altijd rijker, diverser.
De reis is gemaakt, ik ben weer thuis.
Gelukkig heb ik foto’s als herinnering. Voor mij zijn die anders dan voor jou, die de reis niet hebt gemaakt. Toch deel ik er hier een paar.
 246202126
De reis: Sevilla, Ronda, Granada, Cuenca, Figueras, Ardèche, Lyon, Cluny, Dinant, Maastricht.

Contrast

We zitten in de trein van Schiphol naar Leeuwarden. Het is zondagmiddag, en nog winter. We rijden door de polder en zien het landschap aan ons voorbijtrekken. Bruin en grijs. Het is mistig en windstil. Er lopen twee herten. Mensen zien we niet. Het is stil, buiten en ook in onze treincoupé.  Er zijn wel mensen, maar  niemand laat zich horen, want een stiltecoupé.
Wat is het contrast groot. Na een wekenlange fietsreis door Z.O. Azië vlogen we vannacht van Ho Chi Minh City naar Amsterdam.  Gisteren waren we nog in een stad met straten vol mensen. Een stad waar men de trottoirs gebruikt om te koken, te eten en te verkopen… Waar elke groenstrook wordt gebruikt om te sporten of te recreëren. Waar de zon elke dag schijnt, en het licht fel is. Waar het warm is. Een vitale stad vol geur, kleur en geluid.
Al weken dragen we geen jas, geen trui… Die zitten bijna vergeten onderin de tas.
Op het koude perron van Schiphol halen we ze blij tevoorschijn. Behaaglijk warme kleren. En dan zien we ook de vergeten sokken in de tas.
Dat we sandalen aan hebben geeft niets. Daar kunnen die sokken best bij.

sokken-in-sandalen

Inpakken en wegwezen

Na tien weken zit onze fietsreis er op en maken we ons klaar voor de terugreis. Het inpakken van de tassen is zo gedaan. Die werden alleen maar lichter omdat  we verschillende dingen achter lieten. De fietsen zijn lastiger. Die moeten worden verpakt in een doos. Op de heenweg was dat gemakkelijk. We gebruikten gekregen fietsdozen en pasten daarvan het formaat zo aan dat we ze in de auto naar Schiphol konden brengen. Voor een paar euro een nachtje in de LeftLuggage. Geen gedoe, geen stress. De volgende dag reisden we met de trein naar de luchthaven, haalden de fietsdozen op en konden  inchecken.
Zou er in Saigon een fietswinkel zijn die ons fietsdozen zou kunnen leveren?Internet geeft ons het adres. O ja, de man had al zo dikwijls fietsen ingepakt voor vliegvervoer… geen probleem. We maken een afspraak.
fietswinkel Het kost toch nog een ochtend voor dat de fietsen in hun doos zitten. De dozen zijn  veel kleiner dan we  in Nederland gewend zijn en de fietsen worden onderdeel voor onderdeel uit elkaar gehaald. Ho, Stop! Gelukkig hebben we bedongen met het inpakken mee te helpen. Discussie. Het zijn onze fietsen en wij moeten ze in Nederland weer in elkaar zetten. Een extra doos en een rol tape … Het komt goed.
Op Schiphol hebben we helemaal geen zin om fietsdozen open te snijden, gereedschap te zoeken en te gaan sleutelen. Left Luggage…
Thuis blijven de fietsen nog enkele weken in hun doos staan. Het is winter.

Ho Chi Minh City

Vietnam1Vietnam2Saigon vind ik een leukere naam. Maar goed … Ho Chi Minh City was het eindpunt van onze fietsreis langs de Mekong. Een stad die zo totaal anders is dan welke stad dan ook in Nederland. We fietsten er heen vanuit de Delta. Het vooruitzicht was een lange zware tocht, maar in de stad was al een fijn hotel  geboekt. Dus; ‘op weg!’. De Delta is vol. Overal wonen mensen. In de dorpen is de sfeer gemoedelijk. De steden waar we komen zijn hectischer. Dichter bij  Ho Chi Minh City verdwijnt het dorpse. De wegen zijn druk. Druk met grote en kleine vrachtwagens die toeterend hun ruimte claimen. En met scooters, heel veel scooters… die langs ons heen willen. Wij fietsen op de ‘shoulder’ van de weg, oplettend dat ook wíj de nodige ruimte krijgen.
HCM City is groot en de tocht door de voorsteden is lang. Bij een echt terras, met vrolijke mensen, aan het begin van de stad moeten we wel even stoppen.  Even uitrusten en wat drinken. Met het opnemen van onze bestelling krijgen we een ijskoud doekje om ons wat op te frissen. Wat is dat heerlijk! Dan een koude Cola met ijsklonten … We blijven niet onopgemerkt door de andere terrasbezoekers. Het is ons vast aan te zien dat we moe en warm zijn, want toen we wilden afrekenen, stond er een man op om ons vriendelijk te vertellen dat het drankje voor zijn rekening is. Na een lawaaiige en drukke tocht is dat zo’n warm welkom in de stad, dat we het laatste stukje naar het hotel veel lichter fietsen.
De dagen erna ervaren we dat Ho Chi Minh City werkelijk een ‘warme’ stad is; vol vriendelijke levendige mensen. De waanzinnige drukte went, en dan zie je de veerkracht en vitaliteit van deze mensen. Aan het einde van de middag  wordt er gesport in de parken, er wordt gekookt en gegeten op de trottoirs … En overal is er de glimlach. Vietnam4Vietnam7Vietnam6Vietnam5

de TMB

Wat een prachtig wandelweer. Wat een geluk voor al die mensen die oefenen voor de Slachtemarathon, op 4 juni dit jaar.
Maar wat te doen na die dag. Een supergoeie conditie, maar het wandeldoel bereikt. Zijn er dan nieuwe wandelplannen?

Weleens van de TMB gehoord?

TMB1TMB2TMB3TMB4
Vorige zomer hebben we niet gefietst, maar gewandeld. Per toeval zagen we de route rond  het Mont Blanc Massief op internet. Het leek ons mooi, en het idee een wandeltocht te maken door drie landen; Frankrijk, Italié en Zwitserland sprak ons aan. We zijn het gaan doen. Een tocht waarbij je in 10 dagen ongeveer 200 km loopt. Daar wandelend ontdekten we dat het een klassieke trekking is, die wereldwijd bekend is. We logeerden in refugio’s en genoten daar half pension. Dat betekent dat alle gasten op een vaste tijd met elkaar eten. Geen menukaart op tafel. Eten wat de pot schaft. En de ‘waard’ bepaalt de tafelschikking. En zo zaten we met mensen van allerlei nationaliteiten aan tafel. Omdat niet iedereen altijd de zelfde hut koos, troffen we  telkens andere mensen. We spraken met Amerikanen, Australiers. Met Israeliers. Met Denen, een Belg, een Portugees …  We ontmoetten er een groep Japanners, er waren Koreanen… En ieder sprak over de ‘TMB’; een wandeling die je gelopen moet hebben. Dat internationale gaf de wandeltocht iets extra’s. De hutten waren vol, maar levendig en gezellig. En overdag was er ruimte genoeg voor ieder in dat enorme landschap.

De TMB, een wandeling die je gelopen moet hebben.

Meer foto’s kun je bekijken op mijn website.

Inspiratie?

combi2K1

Zou de Duitse kunstenaar door deze beelden in Cambodja zijn geïnspireerd ?
Dat vroeg ik me af toen ik in het zuiden van Cambodja, in de omgeving van Kep, deze beelden zag. Beelden op straat, in een landelijke omgeving. Het ene verbeeldt een moeder die haar kinderen, gekleed in keurig schooluniform, naar school brengt. Het andere toont een man en vrouw bezig met de rijstoogst. Mooie realistische beelden. De maker ervan is mij onbekend. Maar het zal een Cambodjaans kunstenaar zijn.
Toen ik de beelden zag moest ik meteen denken aan de realistische beelden die ik gezien had in Dusseldorf. Beelden van gewone mensen; een moeder met haar kind, een man met een aktetas, een gewone vrouw in spijkerbroek.  Beelden op zuilen op verschillende plekken in de stad. Ook van deze beelden weet ik niet wie de maker is.
Zou het kunnen dat de maker van deze beelden in Dusseldorf zich tijdens een reis door Cambodja liet inspireren door wat hij daar tegenkwam?

combi1

(Als jij de naam van de kunstenaar weet wil je me dan de naam sturen?)

Bike for Dad


BDBD>4
BD>6BD>1
Thailand
Op alle markten zagen we t-shirts met de opdruk ‘Bike-for-Dad’. We vragen ons af wat dat kan betekenen. We ontdekken dat het een landelijk georganiseerd fiets-evenement is, een paar dagen na de verjaardag van de koning, als cadeau van ‘het volk’. In Bangkok wordt het groots aangepakt met duizenden deelnemers, waaronder ook veel buitenlanders. Maar ook elke provinciehoofdstad doet mee.
Wij zijn toeschouwer in de provinciehoofdstad Nakhon Phanom, aan de Mekong. Onderweg daar naar toe ontmoeten we al verschillende wielrenners. Ja, inderdaad – op weg naar ‘Bike-for-Dad’. Hoe dichter we bij de stad komen hoe drukker het wordt met, met fietsen vol geladen Pick-ups. In de stad staat al een menigte fietsers op het stadhuisplein te wachten op het sein voor vertrek.
Met meedoen steun  je door het inschrijfgeld enkele goede doelen.
De initiator van dit evenement is de zoon van de koning.  Eerder organiseerde hij het zeer succesvolle ‘Bike-for-Mom’.
Het leuke van dit initiatief is dat het fietsen veel aandacht krijgt en dat fietsen als sportieve activiteit veel gewoner is geworden. Regelmatig zien we aan het einde van de middag trotse wielrenners, die puur voor het plezier een rondje fietsen. Fietsen heeft status gekregen.
Er zijn heel veel brommers in de Zuid-Aziatische landen. Het zou mooi zijn als er steeds meer vervangen worden door fietsen.

Langs de oever van de Mekong

15 november 2015 − 25 januari 2016
een fietsreis van Chiang Mai (Thailand) naar Ho Che Minh City (Vietnam)
een reis van 70 dagen
een fietsreis langs de Mekong

Onderstaand de plaatsen waar we langs gingen:

We noemden het ‘reis langs de Mekong’, maar eerst reisden we naar Sukhothai, waar we Loi Krathong vierden. Vandaar naar SiSatchanalai, waar we het oude tempelcomplex bekeken dat net als het tempelcomplex van Sukhothai Unesco Werelderfgoed is.
In Chiang Khan zijn we bij de Mekong, die vervolgens tot aan Khong Siam de grens vormt met Laos. Daar stroomt de rivier Laos in, langs Pakse. In het zuiden van Laos waaiert de rivier breed uit. Dat is het gebied van ‘de vierduizend eilanden’ . In Cambodja versmalt de rivier weer om zich richting Vietnam te splitsen in meerdere rivierarmen en daarmee de Mekong Delta te vormen.

Thailand
ChiangMai – Lamphung – Li – Thoen – ThungSaliam – Sukhothai – Sawankhalok -SiSatchanalai – Uttaradit – ChatTrakan – NakhonThai – DanSai – BanPakHuai – ChiangKhan – PakChom – SiChiangMai – NongKhai – PhonPisai – BunKan – BanKPhaeng – NakhonPhanom – ThatPhanom – Mukhadan – DoiTan – Khemmarat – BanSongKhon – KhongChiam

Laos
Pakse – Champasak – KingFischerEcoLodge – DonKhong – DonDet – DonKhone

Cambodja
StrungTreng – Kratie – Chhlong – KampongCham – PhnomPenh – Takeo – Kampot – Kep

Vietnam
HaTien – PhuQuoc – HaTien- ChauDoc – LongXuyen – CanTho – BenTre – HoCheMinhCity

We reisden in een andere wereld. Met een andere horizon. Een andere tijd. Andere gewoonten. Sommige trajecten waren pittig, door de conditie van de weg, door de hitte of door het gebrek aan eetmogelijkheden. Deze landen zijn complex, vooral Cambodja met zijn gruwelijke geschiedenis. Maar het trof ons dat in alle vier de landen de mensen ons zo aardig en zo vrolijk tegemoet traden.

de-overtocht
In een aantal verhalen wil ik de komende tijd wat vertellen over onze reis.
je kunt al lezen over Loi Krathong, het lichtfeest dat we in Thailand meevierden.

Loi Krathong – Sukhothai
Loi Krathong – de voorbereiding
Loi Krathong – volle maan

 

 

 

Loi Krathong – Sukhothai

13245

We zijn weer thuis van onze fietsreis door Z.O.Azië. We fietsten door Thailand, Laos, Cambodia en Vietnam. De Europese kloktijd zit alweer in mijn lijf, maar het licht mis ik nog. Om half zes was de zon op en was de dag gestart. En er was zinderend licht totdat met een kleurrijke sunset de avond begon. Nu, hier in Nederland, is het soms de hele dag grijs en grauw.

In (Oud)Sukhothai vierden we Loi Krathong, het lichtjesfeest. Tijdens volle maan in november wordt er als dank met een krathong geofferd aan de watergoden. Een krathong is een klein ‘bootje’ met een lotusbloem, wierookstokjes en een kaarsje, dat in de nabijheid van een Wat (=tempel) in het water wordt gelaten . De krathongs zijn kunstige stukjes huisvlijt die langs het water verkocht worden. Met het offeren van een krathong dankt men de natuur, maar doet men ook wensen voor geluk, voor vrienden en familie. Het is als het opsteken van een kaars in de kerk.
Sukhothai is een oud tempelcomplex waar het feest een volle week groots gevierd wordt met prachtige lichtshows.

kijk ook naar: de voorbereiding en volle maan

Loi Krathong – de voorbereiding

L3L4L2L1L5L8
In Lamphung, een stad zo’n 40 km onder Chiang Mai, zagen we de eerste voorbereidingen voor het jaarlijkse Loi Krathong. Het is het feest waarbij krathongs aan het water geofferd worden, maar het is tevens het feest van het licht. En daar wordt in de Wat(tempel) van Lamphung uitgebreid aandacht aan besteed. Jonge monniken waren een week voor volle maan al de hele dag bezig om het terrein van de Wat te versieren met lampions.

kijk ook naar: Sukhothai en volle maan