fietsen; het alternatief

In een advertentie voor cursussen Zenmeditatie sprak men over helder bewustzijn, betere concentratie… Wie wil dat niet. Als illustratie figuurtjes in lotuszit. Het ziet er verleidelijk uit. Maar ik weet dat mijn knieën protesteren bij een langdurige kleermakerszit .
Gelukkig is er voor mij een alternatief. En dat is fietsen. En dan bedoel ik niet even een boodschapje op de fiets. Maar fietsen van A naar B door onbekend gebied. Dagen achter elkaar. Het simpele leven van fietsen, eten, slapen… Dát fietsen is mijn meditatie. Dat geeft mij een helder bewustzijn. Mijn waarnemen wordt sterker, zintuigelijk en (dikwijls) ‘voorbij het denken’.  Bovendien verbetert m’n conditie en ook dat geeft een fijn gevoel.

Samen maakten we meerdere fietsreizen. Met de wind langs m’n gezicht, de zon op m’n rug … genietend van wat er is. Steeds nieuwe landschappen, het geluid van vogels, het ruisen van bladeren … Mindfull. Relaxed flierefluitend fietsen wisselt af met inspannend klimmen. Klimmen wordt beloond met afdalen. En als dàn de weg de juiste hellingshoek heeft, zodat hard remmen niet nodig is, dan voel ik vrijheid, dan vlieg ik.
Onvermijdelijk zijn er ook mindere stukken, saai en lelijk met verkeerslawaai of stank. Of het weer zit niet mee door  regen of harde wind …
Maar als ik dan aan het einde van de dag op een levendig terras een koud biertje drink en lekker kan eten, als er vrolijke kleine ontmoetingen zijn, dan is de dag goed.
En de volgende dag fietsen we verder, door nieuwe landschappen. Het onbekende tegemoet. Lichtvoetig en vrolijk.

Advertenties

vers geschilderde markeringen

Dit is een ode aan de mensen die elk jaar aan het begin van het berg-wandelseizoen de routes tussen de verschillende berghutten verkennen en opnieuw markeren. Aan de mensen die dan met verfpotten over de paden wandelen en de door het winterseizoen vervaagde markeringen opnieuw verven met wit/rood/witte strepen. Of op de moeilijker routes met wit/blauw/witte strepen. En soms zal het nodig zijn nieuwe markeringen aan te brengen. Want de winters zijn heftig. Afgelopen winter is een hut door een lawine verwoest. Van markeringen in die omgeving zal ook niet veel bewaard gebleven zijn.
Aan het begin van het seizoen, als de mensen met hun verf op pad gaan, kan er nog veel sneeuw liggen. Het lijkt mij een hele klus. Zo’n wandeling is zo wie zo al behoorlijk inspannend; het is niet altijd alleen maar gemoedelijk wandelen, soms moet er behoorlijk geklauterd worden over de keien van morenenvelden. En soms voert de route langs steile hellingen, waarbij gespannen staalkabels of ijzeren handgrepen voor het nodige houvast zorgen. Ook die hulpmiddelen zijn door mensen aangebracht.

Dank je wel mensen. Door jullie is het mogelijk mooie bergtochten te maken.

 

 

 

gekanteld

Lang heb ik het niets gevonden; al die mensen die naar Santiago trekken. ‘Kunnen ze niet iets originelers bedenken?’ Maar ik ben om. M’n mening heb ik moeten herzien. Door de ontmoetingen tijdens het fietsen over delen van de Camino’s begon ik deze pelgrimstochten steeds meer te waarderen. Het is leuk om de wandelaars aan het begin van de dag een Buen Camino! te wensen.

Vorig jaar schreef ik dat ik misschien toch ook eens naar Santiago moet gaan.
En… Ik ben er geweest dit voorjaar.

Aankomen in de stad is magisch. We zijn er beslist niet de enigen; het is druk. En op het grote plein voor de kathedraal komen steeds weer nieuwe mensen aan. We hebben het geluk van stralend weer. Vermoeide wandelaars liggen genietend met blote voeten languit te rusten. Er worden foto’s gemaakt, met de indrukwekkende gevel van de kathedraal als achtergrond. Er komen groepen fietsers, soms in speciaal voor de tocht gemaakte kleding met de kleuren van hun vlag… Gehaald. De sfeer is vrolijk, blij en uitgelaten. Iedereen heeft een prestatie geleverd en het is gelukt. Het is een beetje als bij aankomst na een elfstedentocht.

En dan is er het moment voor het laatste stempel en het ophalen van de Compostela. Daarvoor moeten we met onze ‘Credencial de Peregrino’ naar het pelgrimsbureau een stukje verderop. Er staat een lange rij wachtenden. Later terugkomen heeft geen zin; het is er altijd druk. Dus gedwee voegen we ons bij de  rij. Dat is minder erg dan we dachten. We hebben een leuk gesprek met een jonge Amerikaanse vrouw die de Camino del Norte liep. Ieder apart tonen we onze Credencial met de stempels, verzameld tijdens onze reis. We legden voldoende kilometers af, als fietser meer dan als wandelaar, en krijgen onze Compostela, een middeleeuws uitziend papier, met daarop onze naam.



Wij kwamen fietsend via de Ruta de la Plata de stad in. De echte pelgrims zijn in onze ogen toch de wandelaars.

Mijn idee over de camino is vorig jaar al flink gekanteld. Nu ben ik helemaal om. De camino’s zijn een prachtig en bijzonder fenomeen.
Vorig jaar schreef ik; Misschien moet ik toch nog eens naar Santiago.
Nu schrijf ik: Misschien moet ik er toch nog eens wandelend heen.

lees ook:  de camino’s

de kikker en de astronaut in Salamanca

Salamanca is al eeuwen een belangrijke halte aan de Ruta de la Plata, de Zilverroute. Nu één van de camino’s naar Santiago de Compostela. Ook wij hielden er op onze fietstocht vanuit het zuiden een paar dagen halt. De stad ligt op een hoogte in een weids en leeg landschap.  Haar torens zijn al van ver te zien.

Salamanca is een levendige studentenstad met zo’n 35.000 studenten.  De universiteit is de oudste en belangrijkste van het land, gesticht in 1218.
Wanneer je echt Spaans wilt leren, kun je hier goed terecht.
Salamanca zit vol bijzondere verhalen. Beroemd is de kikker, de rana de la suerte. Een gelukskikker ergens verstopt op de gevel van de universiteit. Het verhaal gaat dat studenten alleen slagen voor hun examens als zij de kikker vinden. De kikker is het symbool van zonden die studenten op de universiteit moeten overwinnen. Kleine zonden zoals te veel bier drinken … De kikker is piepklein. Maar natuurlijk wordt hij door iedereen ontdekt. Ik ga je niet vertellen waar de kikker zich bevindt. Je zult zelf moeten zoeken als je er bent.

Maar waar is de astronaut?
Daarvoor moet je naar de twee naast elkaar gelegen kathedralen, Catredral Vieja gebouwd in de 12de eeuw en Catredral Nueva, waarvan de bouw startte in de 16de eeuw .
Hier op het rijk gedecoreerde portaal vind je de astronaut.
Een astronaut op een eeuwenoud gebouw? De verklaring is simpel. Oude gebouwen vragen in hun bestaan om restauratie. En ooit besloot men om bij iedere restauratie een hedendaags symbool toe te voegen. De astronaut is in 1992 door Miguel Romero aan het portaal toegevoegd.

Er zijn meer nieuwe beeldjes, waaronder een monstertje met een ijshoorntje in zijn hand. En dan is er nog de haas, vlak naast de deur. Dit figuurtje  wijkt af van kleur; het is donkerder, gladder. Dit komt omdat ieder die door het portaal de kathedraal in gaat, eerst een hand op de haas legt.

De kikker brengt geluk. De haas waarschijnlijk ook ….


.  

.  

 

 

kleine ode aan Jan van Schoonhoven


Wandelend langs kleine dorpen in de buurt van Lucca zag ik gevels van schuren, en huizen, met blokken schuin geplaatste stenen. Niet bedoeld als versiering, maar (denk ik) om de luchtcirculatie te beïnvloeden.
Dit deed mij meteen denken aan de reliëfs van Jan van Schoonhoven. Van Schoonhoven (Delft 1914–1994), behoorde als beeldend kunstenaar tot de Nul-beweging. Vanaf 1955 maakte hij monochrome witte reliëfs, dikwijls geïnspireerd door structuren in de architectuur. Zijn werk is heel herkenbaar. Niet lang geleden zag ik een werk in museum de Prinsenhof in Delft. In het tv-programma ‘het geheim van de meester’ werd dát werk nagemaakt. Ik houd van zijn werk. Het is gemaakt met zulke simpele materialen; karton, papiermaché en witte verf. Licht en schaduw doen de rest.

Het werk van van Schoonhoven is wereldwijd bekend. In ’67 won hij een prijs op de Biennale van Sao Paulo. Daarna volgden meer internationale tentoonstellingen. Of hij zelf reisde weet ik niet. Misschien heeft hij wel eens door de dorpen van Toscane gewandeld en heeft hij zich daar door de stenen luchtroosters laten inspireren.



Cherry picking op de Via Francigena

Cherry picking op de Via Francigena in Toscane. 😉

De Via Francigena, of de Frankenweg, is de eeuwenoude pelgrimsroute van Canterbury naar Rome, vergelijkbaar met de Camino de Santiago. De totale route is lang, veel te lang. Jan en ik liepen een stukje. Misschien wel het mooiste deel van de route. Van Lucca naar Siena in Toscane. Cherry picking dus. Als ons onderweg gevraagd werd ‘siete pellegrini ?’ dan wist ik niet zo goed wat te antwoorden.Ik ben geen echte pelgrim. Maar toch, het was best een eind lopen. Van Lucca naar Altopascio, naar San Miniato, Gambassi Terme, San Gimignano, Colle di Val d’Elsa, en van Monteriggioni naar Siena. Een mooi deel van Toscane.
De route is zeer goed bewegwijzerd en doet vermoeden dat er periodes in het jaar zijn dat het er druk is met wandelaars. Maar nu, begin maart, waren we de enigen. De herberg in Altopascio was nog maar net weer open en wij waren de eerste gasten van het jaar. Niet in het café dat er bij hoorde. ’s Ochtends toen wij ontbeten was het druk met mensen die even, staand aan de bar, een espresso dronken.
De weg en de streek hebben een zeer rijke geschiedenis en op borden is er over te lezen. Er zijn overblijfselen van hospitaals waar pelgrims verzorgd konden worden of op adem konden komen. Abdijen en kerken, dorpjes.
En dan zijn er de stadjes. Hoog gelegen, ommuurd met toegangspoorten. Smalle straten met hoge huizen. Muren die door de eeuwen heen steeds zijn opgelapt.
Het landschap is heuvelachtig. De route loopt soms langs de weg, maar meestal over onverharde wegen, de strade bianche (witte wegen), door het bos, langs olijfbomen of tussen wijngaarden door. Dikwijls over de heuvelrug met weids uitzicht. De wijnstokken waren nu nog kaal. Het is bijna niet voor te stellen dat die zelfde iele stokken over een half jaar trossen druiven dragen voor de zo heerlijke wijn. Als alle wijnstokken vol hangen zien de heuvels er anders uit. Nu was alles nog wat bruin, maar we kwamen bloeiende mimosa tegen en magnolia. Vroeg in het seizoen betekent koude avonden, maar we hadden het geluk van stralend weer overdag. 

Kijk eens wat hoger

Een ijsbeer in de stad Leeuwarden, hoog in een gevel van een mooi pand op de Nieuwestad.  Waarom een ijsbeer? Was dit misschien het huis van een ontdekkingsreiziger? Ik heb dat niet onderzocht, maar als ik er langs fiets en fantaseer ik graag dat verre scheepsreizen naar barre gebieden de aanleiding waren.

Toen ik op zoek ging naar typografie in de stad voelde ik me toerist in eigen stad.
Ik keek anders en intensiever. Ik speurde gevels af en telkens ontdekte ik nieuwe dingen die mij voorheen nooit waren opgevallen, ook al dacht ik dat de straat me bekend was. Ik vond het leuk en begon de stad meer te waarderen. Bij dat zoeken vond ik ook prachtige gevelstenen. En omdat ik een camera bij me had probeerde ik ook de gevelstenen vast te leggen.
Hieronder heb ik er wat bij elkaar gevoegd. Er zijn er nog veel meer.
Misschien kan ik met deze kleine verzameling je verleiden om ook eens wat hoger te kijken en te ontdekken dat er veel te zien is in de stad.
En zie je de steen met ‘De Bolle’ ? Die is uit 1992. In vergelijking met veel andere stenen nog heel jong. De eigenaar van het pand deed mee in de traditie en voegde een mooie steen aan de gevel toe om een gebeurtenis te markeren.
Misschien loop je binnenkort door de stad en zie je ineens één van de hier afgebeelde stenen …


Typografie in de stad

Typografie in de stad 2

zorgzame dieren (?)


In de NRC las ik het verhaal ‘we moeten meer leven als een beest’ van de Britse dierenarts (en advocaat) Charles Foster, die weken probeerde te leven als een dier; als vos, als das …, om gezonder te leven en om de dieren beter te leren begrijpen. De grens tussen mens en dier is volgens hem niet groot.
Ik zou hem dat ‘dierlijk’ leven niet graag na doen. Al ben ik wel graag buiten.
Mijn kennis van dieren is beperkt. Huisdieren heb ik niet. Er zijn vogels in de tuin en de katten van de buren zitten regelmatig op de schutting naar ons te kijken als we koffie drinken.
Maar onlangs op reis heb ik veel naar dieren gekeken. En dat vond ik boeiend.
Over gedrag van dieren kan ik mij verwonderen. Zo zag ik grote zorgzaamheid van dieren voor hun jongen. Kijk op de foto hoe teder de aap haar baby vast houdt. Hoe vader struisvogel zijn gezin van kleine kuikens trots beschermt. Hoe moeder-olifant haar kinderen voor gaat bij het oversteken van de weg …
Zulk gedrag is ons niet vreemd, wij herkennen het. Of denk ik het te herkennen? En de kans groot is dat ik dierlijk gedrag als menselijk gedrag interpreteer. Dat het mijn projectie is. Dat ik trots zie terwijl een dier misschien wel helemaal geen trots kent?  Nou ja. Mooi is het wel.

 

 

Vreemde vogels

De kluut, de lepelaar , de flamingo en zelfs de visarend zijn vogels die we herkenden. Maar er waren veel vogels die we hier nooit treffen.
We waren in ZuidAfrika, in het oostelijke deel en daar zagen we ze; al die vreemde vogels. We verwonderden ons over de diversiteit van de natuur. De bijeneter, de wevervogel, de hornbill, de ‘go-away-vogel’ ….
Natuurlijk, ook in Nederland zijn prachtige vogels. Als ik hier het roodborstje weer in de tuin zie, of de koolmeesjes, dan maakt me dat blij. En vorige week zag ik langs de Potmarge, het stadsriviertje vlak bij mijn huis, een ijsvogel.
Maar de veelheid en de diversiteit daar in het zuiden van Afrika fascineren.

herfst op Schiermonnikoog


Schiermonnikoog is een leeg eiland; een dorpje en verder niets dan landschap. Een eiland van zee, strand en lucht. Een eiland van wijdsheid en ruimte. Er is zand, heel wit zand, maar er groeit ook van alles. En nu in de herfst zorgt dat voor prachtige kleuren. De groene en rode zeekraal, de oranje duindoorn…

In april was ik ook op het eiland. Bekijk ook    ‘Ook dit is Fryslân’