een vreemde tijd

Het is voor ieder een vreemde tijd. Het voorjaar is gestart en het belooft de komende dagen stralend lente-weer te worden. De natuur is wakker en overal hoor je vogels. Het nieuwe groen bot uit. Activiteit… Maar wij mensen kunnen daar, tegen alles in, niet aan mee doen. Plannen om er op uit te trekken kunnen voorlopig de kast in. We zitten thuis en slechts af en toe een frisse neus is geoorloofd. Virus. Corona… Voorkomen van besmetting
Tijd om op te ruimen en in het fotoarchief vond ik een serie foto’s van 20 jaar geleden, gemaakt in Noorwegen. Foto’s om bij weg te dromen en zo in verbeelding toch even op reis te zijn.

Thailand: kleurrijke markten





 

 

Thailand: mooie landschappen

We maakten een fietsreis door het midden en noorden van Thailand. We hebben er genoten van de prachtige landschappen. Van de bergen met het wijdse uitzicht, de enorme variëteit aan bomen en de vreemde vogelgeluiden. Maar ook van de vlaktes met rijstvelden, van de rivieren… Van de mensen die we er aan het werk zagen.

 

Tijdens onze reis hebben we een blog bij gehouden met kleine impressies van het land en van onze ervaringen.
Als het je leuk lijkt die te lezen/bekijken, klik dan op:
andtheartof.travel.blog

Herinneren

Herinneren is iets raars. We hebben een reis gemaakt en die was prachtig. Het weer was fijn en we logeerden in bijzondere oude stadjes, met barokke kerken, met marmer geplaveide straatjes, haventjes … Regelmatig konden we ’s avonds buiten eten. Goede herinneringen. In ons hoofd een mooi verhaal.

Aan het begin van de terugreis, op de luchthaven, zagen we een daar in de regio gemaakte paradijselijke foto. Een foto van geploegde rode aarde met een klein witstenen huisje, erachter de blauwe zee. Op de voorgrond twee vrolijke fietsers.
Een sprookje!  Want,
wat er niet op de foto stond, was de drukke weg naast het fietspad. En het vuilnis in de berm. Er was selectief gekeken en gefotografeerd, op zoek naar het aantrekkelijkste beeld. Ik kreeg het gevoel dat ik wat werd bedot, want ook wij hadden daar gefietst en hadden het ‘totaal-beeld’ nog voor ogen.
Maar echt vreemd is het niet. Het gaat mij zo ook met herinneringen. Ik herinner selectief. Ik herinner de bijzondere dingen, de mooie dingen… Het verhaal in mijn hoofd wordt, hoe groter de afstand, steeds mooier. Terwijl, als ik nauwkeuriger terugdenk, weet dat niet alle  momenten paradijselijk waren. Soms was het landschap te veel aangetast, of was het verkeer vervelend. Soms duurde het te lang voordat we konden eten …
Maar je herinnert niet elke minuut. De schaar gaat er in. Al die mindere momenten worden weggeknipt. Het mooie blijft.
Ook de foto’s, hét hulpmiddel om te herinneren, versterken het mooie verhaal. Want ik fotografeer, net als de reclamefotograaf van de luchthaven, ook selectief.  Dat wat stoort probeer ik buiten beeld te houden.
Is het erg?  Nee, ook al voelde ik me op de luchthaven wat bedot; ik vind het niet erg. Ik probeer me te richten op dat wat mooi of de moeite waard is en ik ben me er van bewust dat voor mooie ervaringen, een mooi verhaal, soms wat afzien niet te vermijden is. Maar het lelijke en dat afzien mag je vergeten.


onbedoelde sculptuur

We scharrelden, voordat we verder trokken, nog wat op de kaap. Op het ruige deel achter de kerk, daar waar geen huizen meer staan. Maar er staat wel een bouwsel. Opgetrokken uit balken en planken; dicht op de rand van de rots, vlak boven zee. Gemaakt door vissers.
Ik vind het mooi, ook door de losgelaten spandraden. Het is als een sculptuur.
Later zag ik nog een vergelijkbaar bouwsel.

fietsen; het alternatief

In een advertentie voor cursussen Zenmeditatie sprak men over helder bewustzijn, betere concentratie… Wie wil dat niet. Als illustratie figuurtjes in lotuszit. Het ziet er verleidelijk uit. Maar ik weet dat mijn knieën protesteren bij een langdurige kleermakerszit .
Gelukkig is er voor mij een alternatief. En dat is fietsen. En dan bedoel ik niet even een boodschapje op de fiets. Maar fietsen van A naar B door onbekend gebied. Dagen achter elkaar. Het simpele leven van fietsen, eten, slapen… Dát fietsen is mijn meditatie. Dat geeft mij een helder bewustzijn. Mijn waarnemen wordt sterker, zintuigelijk en (dikwijls) ‘voorbij het denken’.  Bovendien verbetert m’n conditie en ook dat geeft een fijn gevoel.

Samen maakten we meerdere fietsreizen. Met de wind langs m’n gezicht, de zon op m’n rug … genietend van wat er is. Steeds nieuwe landschappen, het geluid van vogels, het ruisen van bladeren … Mindfull. Relaxed flierefluitend fietsen wisselt af met inspannend klimmen. Klimmen wordt beloond met afdalen. En als dàn de weg de juiste hellingshoek heeft, zodat hard remmen niet nodig is, dan voel ik vrijheid, dan vlieg ik.
Onvermijdelijk zijn er ook mindere stukken, saai en lelijk met verkeerslawaai of stank. Of het weer zit niet mee door  regen of harde wind …
Maar als ik dan aan het einde van de dag op een levendig terras een koud biertje drink en lekker kan eten, als er vrolijke kleine ontmoetingen zijn, dan is de dag goed.
En de volgende dag fietsen we verder, door nieuwe landschappen. Het onbekende tegemoet. Lichtvoetig en vrolijk.

vers geschilderde markeringen

Dit is een ode aan de mensen die elk jaar aan het begin van het berg-wandelseizoen de routes tussen de verschillende berghutten verkennen en opnieuw markeren. Aan de mensen die dan met verfpotten over de paden wandelen en de door het winterseizoen vervaagde markeringen opnieuw verven met wit/rood/witte strepen. Of op de moeilijker routes met wit/blauw/witte strepen. En soms zal het nodig zijn nieuwe markeringen aan te brengen. Want de winters zijn heftig. Afgelopen winter is een hut door een lawine verwoest. Van markeringen in die omgeving zal ook niet veel bewaard gebleven zijn.
Aan het begin van het seizoen, als de mensen met hun verf op pad gaan, kan er nog veel sneeuw liggen. Het lijkt mij een hele klus. Zo’n wandeling is zo wie zo al behoorlijk inspannend; het is niet altijd alleen maar gemoedelijk wandelen, soms moet er behoorlijk geklauterd worden over de keien van morenenvelden. En soms voert de route langs steile hellingen, waarbij gespannen staalkabels of ijzeren handgrepen voor het nodige houvast zorgen. Ook die hulpmiddelen zijn door mensen aangebracht.

Dank je wel mensen. Door jullie is het mogelijk mooie bergtochten te maken.

 

 

 

gekanteld

Lang heb ik het niets gevonden; al die mensen die naar Santiago trekken. ‘Kunnen ze niet iets originelers bedenken?’ Maar ik ben om. M’n mening heb ik moeten herzien. Door de ontmoetingen tijdens het fietsen over delen van de Camino’s begon ik deze pelgrimstochten steeds meer te waarderen. Het is leuk om de wandelaars aan het begin van de dag een Buen Camino! te wensen.

Vorig jaar schreef ik dat ik misschien toch ook eens naar Santiago moet gaan.
En… Ik ben er geweest dit voorjaar.

Aankomen in de stad is magisch. We zijn er beslist niet de enigen; het is druk. En op het grote plein voor de kathedraal komen steeds weer nieuwe mensen aan. We hebben het geluk van stralend weer. Vermoeide wandelaars liggen genietend met blote voeten languit te rusten. Er worden foto’s gemaakt, met de indrukwekkende gevel van de kathedraal als achtergrond. Er komen groepen fietsers, soms in speciaal voor de tocht gemaakte kleding met de kleuren van hun vlag… Gehaald. De sfeer is vrolijk, blij en uitgelaten. Iedereen heeft een prestatie geleverd en het is gelukt. Het is een beetje als bij aankomst na een elfstedentocht.

En dan is er het moment voor het laatste stempel en het ophalen van de Compostela. Daarvoor moeten we met onze ‘Credencial de Peregrino’ naar het pelgrimsbureau een stukje verderop. Er staat een lange rij wachtenden. Later terugkomen heeft geen zin; het is er altijd druk. Dus gedwee voegen we ons bij de  rij. Dat is minder erg dan we dachten. We hebben een leuk gesprek met een jonge Amerikaanse vrouw die de Camino del Norte liep. Ieder apart tonen we onze Credencial met de stempels, verzameld tijdens onze reis. We legden voldoende kilometers af, als fietser meer dan als wandelaar, en krijgen onze Compostela, een middeleeuws uitziend papier, met daarop onze naam.



Wij kwamen fietsend via de Ruta de la Plata de stad in. De echte pelgrims zijn in onze ogen toch de wandelaars.

Mijn idee over de camino is vorig jaar al flink gekanteld. Nu ben ik helemaal om. De camino’s zijn een prachtig en bijzonder fenomeen.
Vorig jaar schreef ik; Misschien moet ik toch nog eens naar Santiago.
Nu schrijf ik: Misschien moet ik er toch nog eens wandelend heen.

lees ook:  de camino’s

de kikker en de astronaut in Salamanca

Salamanca is al eeuwen een belangrijke halte aan de Ruta de la Plata, de Zilverroute. Nu één van de camino’s naar Santiago de Compostela. Ook wij hielden er op onze fietstocht vanuit het zuiden een paar dagen halt. De stad ligt op een hoogte in een weids en leeg landschap.  Haar torens zijn al van ver te zien.

Salamanca is een levendige studentenstad met zo’n 35.000 studenten.  De universiteit is de oudste en belangrijkste van het land, gesticht in 1218.
Wanneer je echt Spaans wilt leren, kun je hier goed terecht.
Salamanca zit vol bijzondere verhalen. Beroemd is de kikker, de rana de la suerte. Een gelukskikker ergens verstopt op de gevel van de universiteit. Het verhaal gaat dat studenten alleen slagen voor hun examens als zij de kikker vinden. De kikker is het symbool van zonden die studenten op de universiteit moeten overwinnen. Kleine zonden zoals te veel bier drinken … De kikker is piepklein. Maar natuurlijk wordt hij door iedereen ontdekt. Ik ga je niet vertellen waar de kikker zich bevindt. Je zult zelf moeten zoeken als je er bent.

Maar waar is de astronaut?
Daarvoor moet je naar de twee naast elkaar gelegen kathedralen, Catredral Vieja gebouwd in de 12de eeuw en Catredral Nueva, waarvan de bouw startte in de 16de eeuw .
Hier op het rijk gedecoreerde portaal vind je de astronaut.
Een astronaut op een eeuwenoud gebouw? De verklaring is simpel. Oude gebouwen vragen in hun bestaan om restauratie. En ooit besloot men om bij iedere restauratie een hedendaags symbool toe te voegen. De astronaut is in 1992 door Miguel Romero aan het portaal toegevoegd.

Er zijn meer nieuwe beeldjes, waaronder een monstertje met een ijshoorntje in zijn hand. En dan is er nog de haas, vlak naast de deur. Dit figuurtje  wijkt af van kleur; het is donkerder, gladder. Dit komt omdat ieder die door het portaal de kathedraal in gaat, eerst een hand op de haas legt.

De kikker brengt geluk. De haas waarschijnlijk ook ….


.  

.  

 

 

kleine ode aan Jan van Schoonhoven


Wandelend langs kleine dorpen in de buurt van Lucca zag ik gevels van schuren, en huizen, met blokken schuin geplaatste stenen. Niet bedoeld als versiering, maar (denk ik) om de luchtcirculatie te beïnvloeden.
Dit deed mij meteen denken aan de reliëfs van Jan van Schoonhoven. Van Schoonhoven (Delft 1914–1994), behoorde als beeldend kunstenaar tot de Nul-beweging. Vanaf 1955 maakte hij monochrome witte reliëfs, dikwijls geïnspireerd door structuren in de architectuur. Zijn werk is heel herkenbaar. Niet lang geleden zag ik een werk in museum de Prinsenhof in Delft. In het tv-programma ‘het geheim van de meester’ werd dát werk nagemaakt. Ik houd van zijn werk. Het is gemaakt met zulke simpele materialen; karton, papiermaché en witte verf. Licht en schaduw doen de rest.

Het werk van van Schoonhoven is wereldwijd bekend. In ’67 won hij een prijs op de Biennale van Sao Paulo. Daarna volgden meer internationale tentoonstellingen. Of hij zelf reisde weet ik niet. Misschien heeft hij wel eens door de dorpen van Toscane gewandeld en heeft hij zich daar door de stenen luchtroosters laten inspireren.